Samen zorgen geeft ruimte om dochter te zijn
Als je ineens niet meer zelfstandig kunt wonen, verandert er veel. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de mensen om je heen. Dat merkte ook Anneke ten Hove-Beverdam, toen haar moeder Jannie (90) steeds meer hulp nodig had. Samen met haar broer en zus stond ze altijd al voor haar moeder klaar. En dat doen ze nog steeds, ook nu Jannie niet meer zelfstandig woont.
Gepubliceerd op
Jannie woonde jarenlang zelfstandig in haar appartement in Enter. Ondanks haar versleten heup kon ze zich met wat hulp van haar kinderen nog goed redden. Maar toen ze ernstig ziek werd, ging haar gezondheid flink achteruit. Zelfstandig wonen lukte niet meer en op advies van de artsen verhuisde ze naar Het Reggedal van Carintreggeland. Een verandering waar Jannie in eerste instantie tegenop zag. "Ik wilde niet, maar ik heb het wel gedaan", vertelt ze.
Zelf én samen
De verhuizing was wennen voor Jannie. Maar misschien nog wel moeilijker vond ze het om steeds meer afhankelijk te worden van anderen. “Er zijn nu veel dingen die ik niet meer kan. Maar wat nog wél lukt, doe ik het liefst zelf”, vertelt ze. Zo houdt ze zelf haar agenda bij, belt ze haar kinderen en kiest ze zelf haar kleding uit. “Dan loop ik er ook nog leuk bij, net als vroeger”, voegt ze toe. En waar Jannie hulp nodig heeft, staan haar kinderen nog altijd voor haar klaar. Ze gaan mee naar afspraken, doen boodschappen en nemen hun moeder mee naar de kerk.
Omgedraaide rollen
Voor Anneke is het niet meer dan logisch dat zij, haar broer en zus zoveel voor hun moeder blijven doen. “Ze noemen het mantelzorg, maar ik voel me geen mantelzorger. Het is gewoon omkijken naar elkaar”, vertelt ze. Voor Anneke voelt het vooral als iets wat ze met liefde terug kan doen voor haar moeder. “Je hebt vroeger zo veel voor ons gedaan. Laat het nu maar omgedraaid zijn”, zegt ze tegen haar moeder. Samen met de medewerkers van Carintreggeland vormen ze een team. "Zij nemen natuurlijk de professionele zorg op zich. Maar dat betekent niet dat wij niks meer hoeven te doen. We blijven betrokken."
Ik dacht wel dertig keer op een dag: zou het goed gaan? Moet ik er nog even heen?
Neem hulp aan
Altijd voor je moeder klaarstaan brengt soms ook zorgen met zich mee. Zeker toen Jannie steeds meer hulp nodig had. “Ik dacht wel dertig keer op een dag: zou het goed gaan? Moet ik er nog even heen?”, vertelt Anneke. Inmiddels hoeft ze zich daar minder zorgen over te maken. “Het geeft ons als kinderen een veilig gevoel dat er altijd iemand is”, vertelt ze. En doordat ze de zorg niet alleen hoeven te dragen, is er ook meer ruimte voor andere dingen. Dat is ook wat Anneke andere zonen en dochters wil meegeven. “Je staat er niet alleen voor, maar je moet wel om hulp durven vragen." Deel je uitdagingen met naasten, of klop aan bij bijvoorbeeld de huisarts of een wmo-loket van de gemeente. "Maar verdwijn niet volledig naar de achtergrond. Juist doordat ik er nog steeds voor mijn moeder ben met kleine handelingen, ontstaan er heel veel mooie momenten samen. En die zijn me heel veel waard."
Verhalen uit de zorg
Samen moeten we het doen. Daarom delen we inspiratie met elkaar. Hoe het óók kan. Wat het voor jou inhoudt. En hoe anderen de situatie bekijken.
De onschatbare waarde van vrijwilligerswerk
Na haar pensioen zocht Dicky naar ritme en zingeving. Beide vond ze in vrijwilligerswerk in de ouderenzorg. Bij de Posten helpt ze ouderen met haren föhnen, ontbijt maken, eten en spelletjes spelen.
Lees dit verhaalHoe Menzis Zorgkantoor helpt om de zorg voor ouderen opnieuw vorm te geven
Willen we ouderen de zorg en ondersteuning blijven geven die ze nodig hebben? Dan moeten we het met z’n allen echt anders gaan doen.
Lees dit verhaalWat onze beweging teweeg brengt
De veranderingen in de zorg vragen wat van ons allemaal. Hoewel het heel hard nodig is, zal het niet altijd makkelijk zijn. André Endeman, bestuurder bij Zorggroep Sint Maarten, snapt dat de beweging kritische reacties teweegbrengt.
Lees dit verhaalZelf, maar ook samen
Meer eigen regie. In de zorg voor ouderen wordt het steeds belangrijker. Maar voor ergotherapeuten is het allesbehalve nieuw.
Lees dit verhaalAandacht voor elkaar kent geen leeftijd
Wat begon als een stage, groeide voor de 20-jarige Sien Boerkamp uit tot een plek waar ze elke week met veel plezier naartoe gaat. Ze begon in het restaurant, maar ontdekte al snel dat ze het liefst tussen de bewoners is. Inmiddels is Sien vrijwilliger bij Zorggroep Sint Maarten. Ze betekent veel voor de bewoners, maar krijgt er zelf minstens zoveel voor terug.
Lees dit verhaalZelfredzaamheid begint bij sociaal contact
Een ander aankleden of wassen? Voor Marjon ten Vergert, Verzorgende IG, was het jarenlang waar haar werk om draaide. Maar inmiddels kijkt ze daar anders naar. Want soms kun je iemand beter helpen door juist even een stap terug te doen.
Lees dit verhaal