Samen zorgen geeft ruimte om dochter te zijn

Als je ineens niet meer zelfstandig kunt wonen, verandert er veel. Niet alleen voor jezelf, maar ook voor de mensen om je heen. Dat merkte ook Anneke ten Hove-Beverdam, toen haar moeder Jannie (90) steeds meer hulp nodig had. Samen met haar broer en zus stond ze altijd al voor haar moeder klaar. En dat doen ze nog steeds, ook nu Jannie niet meer zelfstandig woont.

Gepubliceerd op

Jannie woonde jarenlang zelfstandig in haar appartement in Enter. Ondanks haar versleten heup kon ze zich met wat hulp van haar kinderen nog goed redden. Maar toen ze ernstig ziek werd, ging haar gezondheid flink achteruit. Zelfstandig wonen lukte niet meer en op advies van de artsen verhuisde ze naar Het Reggedal van Carintreggeland. Een verandering waar Jannie in eerste instantie tegenop zag. "Ik wilde niet, maar ik heb het wel gedaan", vertelt ze.

Zelf én samen 

De verhuizing was wennen voor Jannie. Maar misschien nog wel moeilijker vond ze het om steeds meer afhankelijk te worden van anderen. “Er zijn nu veel dingen die ik niet meer kan. Maar wat nog wél lukt, doe ik het liefst zelf”, vertelt ze. Zo houdt ze zelf haar agenda bij, belt ze haar kinderen en kiest ze zelf haar kleding uit. “Dan loop ik er ook nog leuk bij, net als vroeger”, voegt ze toe. En waar Jannie hulp nodig heeft, staan haar kinderen nog altijd voor haar klaar. Ze gaan mee naar afspraken, doen boodschappen en nemen hun moeder mee naar de kerk. 

Omgedraaide rollen

Voor Anneke is het niet meer dan logisch dat zij, haar broer en zus zoveel voor hun moeder blijven doen. “Ze noemen het mantelzorg, maar ik voel me geen mantelzorger. Het is gewoon omkijken naar elkaar”, vertelt ze. Voor Anneke voelt het vooral als iets wat ze met liefde terug kan doen voor haar moeder. “Je hebt vroeger zo veel voor ons gedaan. Laat het nu maar omgedraaid zijn”, zegt ze tegen haar moeder. Samen met de medewerkers van Carintreggeland vormen ze een team. "Zij nemen natuurlijk de professionele zorg op zich. Maar dat betekent niet dat wij niks meer hoeven te doen. We blijven betrokken." 

Ik dacht wel dertig keer op een dag: zou het goed gaan? Moet ik er nog even heen?

Neem hulp aan

Altijd voor je moeder klaarstaan brengt soms ook zorgen met zich mee. Zeker toen Jannie steeds meer hulp nodig had. “Ik dacht wel dertig keer op een dag: zou het goed gaan? Moet ik er nog even heen?”, vertelt Anneke. Inmiddels hoeft ze zich daar minder zorgen over te maken. “Het geeft ons als kinderen een veilig gevoel dat er altijd iemand is”, vertelt ze. En doordat ze de zorg niet alleen hoeven te dragen, is er ook meer ruimte voor andere dingen. Dat is ook wat Anneke andere zonen en dochters wil meegeven. “Je staat er niet alleen voor, maar je moet wel om hulp durven vragen." Deel je uitdagingen met naasten, of klop aan bij bijvoorbeeld de huisarts of een wmo-loket van de gemeente. "Maar verdwijn niet volledig naar de achtergrond. Juist doordat ik er nog steeds voor mijn moeder ben met kleine handelingen, ontstaan er heel veel mooie momenten samen. En die zijn me heel veel waard."

Verhalen uit de zorg

Samen moeten we het doen. Daarom delen we inspiratie met elkaar. Hoe het óók kan. Wat het voor jou inhoudt. En hoe anderen de situatie bekijken.

Bekijk alle verhalen

De onschatbare waarde van vrijwilligerswerk

Hoe Menzis Zorgkantoor helpt om de zorg voor ouderen opnieuw vorm te geven

Wat onze beweging teweeg brengt

Zelf, maar ook samen

Aandacht voor elkaar kent geen leeftijd

Zelfredzaamheid begint bij sociaal contact